in

Unpopular Opinions II


Pak de digitale hooivorken en fakkels er maar weer bij, want ik heb weer drie stellingen in de aanbieding voor de rubriek Unpopular Opinions. Soms gerelateerd aan actuele nieuwtjes, soms volledig willekeurig, altijd een beetje gechargeerd.

Backwards Compatibility is een essentiële next-gen feature

Nu de PlayStation 5 en Xbox Series X nog maar een paar maanden van ons verwijderd zijn, staan we weer voor een generationele overgang. De onvermijdelijke discussies over Teraflops, SSD en uiteraard de games worden alweer volop gevoerd. Over een voor mij essentieel aspect hoor je echter veel minder. Het is een feature die vaak ergens onderaan bungelt in de polls over belangrijkste features voor nieuwe consoles. Ik heb het over backwards compatibility.

“mAAr NeXt GEn iS Om nIEuWe GamEs tE SpeLEn” is een comment die onder die polls nooit ver weg is. Maar wat een nieuwe game is, is voor iedereen anders. De eerste Last of Us is voor mij een nieuwe game die ik graag zou willen ervaren, hetzelfde geldt voor pak ‘m beet Nioh 2. Hell, zelfs Ocarina of Time is voor mij een nieuwe game. Nooit was ik in het bezit van een platform om die – en nog vele andere – titels te kunnen spelen. Vaste bezoekers van InsideGamer weten dat ik op de Xbox One speel, de enige console die ik deze generatie in huis heb gehaald. Uiteraard leverde dat deze generatie wat jaloerse blikken op naar de sterke exclusives die op de PS4 verschijnen. Komende generatie kan ik het mij wél veroorloven om beide consoles aan te schaffen. Dan is het toch een godsgeschenk als je met terugwerkende kracht die ‘oude’ ervaringen er ook nog eens bij krijgt?

Exclusives inhalen die ik heb gemist is dus een belangrijke reden, maar zeker niet de enige. Consoles staan er nou niet bepaald om bekend om uit de startblokken te schieten met onovertroffen launchtitels. En dan zitten we in rampjaar 2020 ook nog met de Covid-uitbraak die er best voor kan zorgen dat de eerste jaren wat worden uitgedund. Om dat te overbruggen, is wederom backwards compatibility een uitkomst. Ik kan me niet voorstellen dat iemand géén grote backlog heeft opgebouwd met toptitels van de afgelopen jaren. De zekerheid dat die games lekker meeverhuizen naar je nieuwe console is bijzonder prettig. Het maakt remasters overbodig, want doordat er wordt voortgeborduurd op de huidige systeemarchitectuur, profiteren veel games van extra pracht en performance. Cyberpunk 2077 is voor mij bijvoorbeeld zo’n titel die ik het niet aan ga doen om op mijn launch Xbox One bakbeest uit 2013 te draaien. Dankzij back compat wordt dat één van mijn eerste next-gen ervaringen en zo komen we die overgangsperiode met gemak door.

Er is niks mis met ‘Graphicshoeren’

No offense, maar ik denk dat we diep van binnen allemaal wel een beetje graphicshoer zijn, toch? Ik in ieder geval wel. Toch is dat iets waar op veel fora onterecht op neer wordt gekeken. Noem een game lelijk en er volgt geheid een reactie die stelt dat “gameplay > graphics”. Nu is daar heus wel een punt voor te maken, maar toch is er helemaal niks mis met het genieten van de mooie plaatjes die games ons vandaag de dag voorschotelen.

De grafische aspecten van een game zijn nu eenmaal het allereerste dat je registreert en dus het eerste filter waar je een spel op beoordeelt. Staat dat je niet aan, dan kan dit meteen reden zijn om het lekker links te laten liggen, hoe goed de game misschien ook in elkaar steekt. En omgekeerd kan hetzelfde gelden; er zijn voorbeelden van games die ik voornamelijk heb aangeschaft omdat ze er zo mooi uitzien. Red Dead Redemption 2 is het meest recente voorbeeld. Die speel ik regelmatig, maar niet omdat het schieten nou zou lekker werkt of omdat het rijden van punt A naar B nou zou gevarieerd is. Maar gewoonweg het zijn in die verbluffend mooie wereld en de verwondering daarvan, dat is de reden waarom ik ooit met deze hobby ben begonnen.

Of neem bijvoorbeeld de Souls-games. Ik heb ze niet eens overwogen totdat Bloodborne en Dark Souls 3 uitkwamen. Toen pas vond ik het mooi genoeg om een kans te geven. Uiteindelijk bleef ik spelen vanwege de geweldige gameplay, maar dat hele genre had ik niet eens ontdekt als de graphics die grijze brei waren gebleven die ik zag bij de eerdere games.

En ik weet dat het misschien gek klinkt, komend van iemand die dus nog speelt op een console van zeven jaar oud. Toch noem ik mezelf gerust een graphicshoer, ondanks dat ik niet op 8k resoultie met 144fps op de master race speel. Maar het voelt soms alsof je je dan moet verdedigen voor het genieten van puur hoe mooi een game is. Launchgames zoals The Order 1886 of Ryse: Son of Rome hebben dat zelfs tot een kunst verheven. Of wou je me vertellen dat er geen greintje enthousiasme bij je opkomt bij het zien van de Unreal Engine 5 techdemo van laatst? Om je videokaart bij af te likken, en zo oppervlakkig mogen we allemaal gerust zijn.

We hebben meer spin-offs nodig

Het duurt vaak niet langer dan twee of drie games voordat een serie games zijn hoogtepunt heeft bereikt. Maar wat dan? Fans willen verder duiken in het universum en de makers zijn ook niet vies van nog wat meer centjes persen uit hun bestaande ip’s. Wat mij betreft mogen studio’s vaker lef tonen en met een goeie spin-off op de proppen komen. Een ongeïnspireerde sequel waardoor de moeheid toeslaat in de franchise is iets waar niemand op zit te wachten, terwijl spin-offs juist een bron van creativiteit én verdieping van de spelwereld kunnen bieden. En hoewel de aankondiging van dergelijke uitstapjes vaak lauwtjes wordt ontvangen, juich ik ze bijna altijd toe.

Spin-offs zijn er in allerlei soorten en maten. Sprongen in de tijdlijn zoals prequels zijn al geen uitzondering meer, maar uitstapjes naar andere genres is iets dat ik nog liever zie. Er zijn talloze voorbeelden van onverwachte combinaties die uitstekend blijken te werken. Wie had bedacht dat Borderlands zich fantastisch zou lenen voor een Telltale game? Of dat Ubisoft en Nintendo hun werelden zouden samenbrengen voor het tactische Mario+Rabbids. Darksiders is zelfs een hele franchise waarvan je zou kunnen zeggen dat die alleen maar uit spin-offs bestaat. Zelfs de vele series die opeens een cardgame kregen na de populaire release van Hearthstone kan ik waarderen, zolang het maar een eigen twist kan brengen.

Want dat is een beetje de voorwaarde om een spin-off te laten slagen: een goede twist waarmee de bestaande franchise iets toevoegt aan het ‘nieuwe’ genre. Zo kies je in de cardgame Fable Fortune op welke manier jouw hero quests voltooid, Good of Evil, waarbij elke keuze eigen voordelen met zich meebrengt. Kenmerkend voor de main serie, maar een (naar mijn weten) compleet nieuwe mechanic voor een kaartspel . Een ander goed voorbeeld is hoe het recente Gears Tactics het gebruikelijke systeem van actiepunten op de schop neemt door het gebruik van de herkenbare executies. Op die manier krijg je op het gebied van gameplay dus iets verfrissends, terwijl je in een wereld verkeert waar je al van houdt. Win win. Laat ze er daar maar meer van maken.

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Een uitgebreide blik op Paper Mario: The Origami King

Check de The Last of Us Extravaganza-stream om 12:00