in

Wanneer ging jouw mond open bij games?

Vaak gamen we lekker lui in onze bank of bureaustoel. Soms weten games ons zo erg te verbazen dat we met een open mond en grote ogen naar het scherm zitten te kijken. In dit topic wil ik graag van jullie weten wat de meest indrukwekkende momenten in gaming voor jou waren. 

Het eerste moment waar ik zelf zo 1,2,3 aan moet denken is mijn eerste keer VR. Anderhalf jaar geleden was de kogel door de kerk: ik bestelde een VR-headset. Het was even knijpen, gezien ik geen desktop PC had maar gewoon een oud vertrouwde laptop met ‘maar’ een GTX 1070.

Een dag later kwam hij binnen en na alles aansluiten deed hij het niet. Er was iets mis! Na verschillende dingen te proberen, een VR-café te bezoeken voor hulp en contact met beide MSI (laptop) en Oculus was het probleem eindelijk opgelost. Ik kon beginnen. Daar ging ik…

Ik zette de headset op en mijn mond viel open. De meeste mensen hebben een behoorlijk slechte eerste ervaring met VR. Ze kijken het via hun telefoon in een stuk karton, of op een beurs met een slecht plastic ding, you name it. Die eerste slechte ervaring schrikt veel mensen af. Maar ik zat met een goede headset en wat was die ervaring geweldig. Ik zei hardop: ik heb geen console meer nodig. 

Als je ooit een slechte ervaring gehad hebt met VR zou ik zeggen: geef het een tweede (betere kans). Ondertussen speel ik helaas nog amper VR. Dit omdat mijn laptop niet meer draait naar behoren. Elke game draait niet meer lekker, laat staan in VR.

Mijn andere ervaring is misschien iets genuanceerder. De Nintendo Switch is toch wel een mooi apparaatje hoor. Te bedenken dat hij al die mooie games in je handen kan draaien. Het is een stukje techniek waar ik toch wel stiekem onder de indruk was. Het switchen tussen handheld en docked neem je al gauw voor lief, maar wat een heerlijk ding is het, zin in de Switch Pro! 

Tot slot een andere recente ervaring (mijn geheugen laat me soms in de steek als ik dieper moet graven). Was The Last of Us Part II. Toen ik deze vorig jaar speelde en ‘die ene’ scène aan het begin van de game gebeurde zat ik met open mond toe te kijken. “Is dit nog wel een game?”, vroeg ik mijzelf af. Het was intens, genadeloos en ontzettend goed uitgewerkt. Net een film.

Wat zijn momenten geweest voor jullie waar de mond open viel (mag ook figuurlijk).

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
25 Reacties
Meest gestemd
Nieuwste Oudste
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
coola
18 dagen geleden

Te veel momenten om op te noemen eigenlijk. Een kleine greep ( en hoe kan het ook anders) uit de vele momenten zijn AC momenten het eerste moment is in AC 2 als de first Civ in beeld komt. Het 2de moment is in AC 3 als je er achter komt dat

Spoiler
Haytham een templar is
het derde moment is in AC IV Black Flag en dat is de scène dat
Spoiler
Black Beard onthoofd word
die scène is emotioneel erg sterk en het vierde en laatste moment is de eind scène van Syndicate dat je er achter komt dat abstergo
Spoiler
de isu willen clonen
dat moment kwam echt zo onverwachts aan dat m’n mond tot aan mijn voeten kwam.

LeegBlikjeWater
18 dagen geleden
Antwoord aan  coola

Oei die van ac3 was een ijzersterke twist!

coola
17 dagen geleden
Antwoord aan  LeegBlikjeWater

Erg sterke twist. Nu is er veel aan te merken op de AC franchise maar zwakke plottwists zijn er geen van (imho)

HanTheMan
18 dagen geleden

Het einde van Nier Automata.
Ik ga natuurlijk niets spoilen maar ik heb letterlijk met opengevallen mond het einde ervaren.

Rainking
17 dagen geleden
Antwoord aan  HanTheMan

Überhaupt een heel gaaf spel. Het leek me al tof, maar het werd steeds beter.

Kaskarion
19 dagen geleden

Voor mij was ook de eerste keer VR echt magisch! Ik kan me nog goed herinneren hoe weird het was om in zo’n virtuele wereld rond te lopen terwijl je fysiek gewoon stil staat. Ik heb begin vorig jaar ook een Oculus Rift S gekocht, paar maanden regelmatig op gespeeld (vooral Beat Saber en Blade & Sorcery) inmiddels het ding al een tijdje niet meer aangeraakt. Ook omdat ik momenteel niet zoveel ruimte heb om een VR game te spelen.

Verder vond ik het stuk in The Elder Scrolls IV: Oblivion waar je voor het eerst uit de sewers komt ook heel bijzonder, hetzelfde geldt eigenlijk voor Fallout 3 waarbij je voor het eerst de vault verlaat. Ineens gaat er een complete wereld voor je open.

MonsterCrab
19 dagen geleden

Laatst viel wel letterlijk m’n mond open toen ik de trailer voor Breath of the Wild 2 aan het kijken was. Verder werd ik ook echt weggeblazen door de pracht van Miles Morales op de PS5. 🙂

Dokter Caspari
18 dagen geleden
Antwoord aan  MonsterCrab

Bij mij viel mijn mond ook absoluut niet open. Sterker nog, ik ben niet eens echt enthousiast voor deze titel. Het oogt te veel als zijn voorganger. Dit was een enorm toffe game, maar ik hou er in Zelda wel van wanneer de games zich een beetje van elkaar distantiëren door variatie in gameplay en vormgeving.

MM is mijn favo Zelda, en deze leek in veel opzichten op Zelda OOT. Het grote verschil zit hem mij echter in het totaal plaatje. Zelda MM zette met haar setting en sfeer namelijk een soort fabelachtige droomwereld neer die echt uniek aanvoelde. De game bezat dan wel dezelfde grafsche stijl, veel dezelfde items en zelfs personages, toch voelde deze echt totaaaaal anders dan OOT. Een game die wat meer de Zelda-Bijbel volgt ; Zelda, Ganon, Link => red Hyrule. MM schreef haar eigen verhaal en universum, ik zou heel graag willen dat Nintendo dit kunstje nog eens een keer zou flikken. Dus met Link naar een nieuw werelddeel gaan en daar een heel eigen avontuur beleven.

BotW 2 lijkt tot dusver veel te veel op BotW, en speelt zich zelfs af in dezelfde spelwereld. Een spelwereld die ik tot op de laatste zandkorrel heb doorzocht naar de laatste Shrine. Ik hoop enthousiaster te worden dan ik nu ben, en kopen doe ik hem sowieso wel, maar voor nu ben ik wel sceptisch.

Luigi1985
19 dagen geleden

Ik game altijd met mijn mond open:P.

Qua grafische pracht was ik wel erg onder de indruk van een aantal games voor de Gamecube: StarFox Adventures, Metroid Prime en F-Zero GX. Ook Resident Evil 4 paste in dat straatje. Daarna heb ik dat niet meer zo vaak gehad al vond ik R&C laatst wel echt WOW, maar dat komt omdat ik geen PS4 pro heb gehad en nu een LG CX heb, dus het was wel een flinke verbetering.

VR wil ik graag een keer proberen. Heb wel eens VR ervaren in een soort film/animatie, maar nooit in een game. Wellicht ga ik er deze generatie wel een keer voor.

Erik07
Erik07
19 dagen geleden

Toen ik voor het eerst de teasers van Oblivion voorbij zag komen. Je zag een paar seconden van (geloof ik) alleen wat grasvelden en natuur. Maar wat zag het er toen mooi uit! De enige game die ik heb gekocht nog vóór ik de Xbox360 in huis had.

Rainking
19 dagen geleden

Er schieten me zo gauw twee momenten te binnen.

De eerste is al een tijdje geleden, in 1997. Ik had een PlayStation gekocht, speciaal voor Final Fantasy VII. Ik moest van mijn ouder mijn trouwe Super Nintendo verkopen (met mijn geliefde Secret Of Mana) om Sony’s console te kunnen financiëren. Een paar maanden later kwam Final Fantasy VII eindelijk uit. Ik begon meteen met spelen en heb de eerste paar uur zelfs meerdere malen gespeeld, maar toen ik verder ging met het verhaal, stuitte ik op een “zekere scene.” Iedereen die het gespeeld heeft, weet natuurlijk precies welke ik bedoel, maar ik had op dat moment echt zoiets van “WHAT THE FUUUUUUUU…..!!!!!????”

Ik was vroeger al voor #TeamAeris, maar sinds de remake nog veel meer. Je mag je Tifa houden.

comment image

Het tweede moment is wat recenter. Ik had het net al over mijn geliefde Secret Of Mana. Geloof maar dat ik, nadat ik op mezelf ging wonen, een tweedehands Super Nintendo van Marktplaats kocht, met Secret Of Mana, ghehehe. Waaaaay back in ’95 werd de opvolger ervan aangekondigd, toen nog offieel getiteld Seiken Densetsu 3, maar het spel werd in de volksmond al gauw Secret Of Mana 2 genoemd. Helaas zou het spel nooit het daglicht zien. Een vertaling zou teveel ruimte in beslag nemen, omdat zinnen in het engels uit meer karakters bestaan dan de japanse kanji (ik had bijna kaiju geschreven, maarreeeee… dat is iets anders, hahaha). Op de PlayStation werden oudere Squaresoft spellen opnieuw uitgegeven en zelfs speciaal vertaald, dus ik had toen nog een lichte hoop dat “Secret Of Mana 2” diezelfde behandeling zou krijgen. Nope! Helaas. In 2017 kwam in japan de Seiken Densetsu Collection uit, bestaande uit de eerste drie spellen uit de reeks. Aan de ene kant gaf dat hoop, maar aan de andere kant wist ik dat dat betekende dat deel drie een engelse vertaling zou moeten krijgen, en ergens leek het me sterk dat ze die moeite ervoor zouden willen doen. Maar toen kwam de Nintendo presentatie tijdens de E3 van 2019. Er gingen wel geruchten dat de collectie aangekondigd zou worden, maar ik had er toch nog een hard hoofd in. Tot opeens niet de collectie, maar een heuse remake van Seiken Densetsu 3 werd aangekondigd. Ik weet nog precies hoe ik klonk op dat moment. Dat ging zo. “WAT!? NEE! NEE! NEEEE!!! WAAAAT!!!??? NEEEE!!!! NEE! NEE! NEE! WAAAAAAAAAAAAAAT!!!!?????” Daarna werd alsnog de Collection Of Mana aangekondigd en begon dat riedeltje zo’n beetje opnieuw. Ik kon mijn geluk niet op. VIERENTWINTIG JAAR heb ik erop gewacht, maar toen was het eindelijk zover! En daarna zou de remake ook nog eens uitkomen.

De mooiste anderhalve minuut van mijn leven. Wait, that came out wrong…!

https://www.youtube.com/watch?v=zW6g4xmBwJM

Ik weet niet of dat laatste was wat je bedoelde, maar geloof maar dat mijn bek open hing, hahaha.

Laatst bewerkt 19 dagen geleden door Rainking
Rainking
18 dagen geleden
Antwoord aan  RuanMoleman

Hahaha, ja, dat had inderdaad stukken korter gekund, maar het was wel even makkelijk om de achtergrond erbij te weten.

SamuraiPizzaCat
18 dagen geleden

Pfoe, er zijn zoveel momenten die me echt hebben weggeblazen. Ik weet nog wel dat ik echt paf stond als kiddo van 12-13 jaar toen ik voor het eerst Need For Speed op de PC speelde. Ik riep mijn vader en ik weet nog dat ik zei: Wow, dit lijkt wel net echt! En ik was echt blown away. Terugkijkend nu naar NFS1, viel het allemaal wel mee 😉

Bij FF7 viel ik ook van mijn stoel toen ik de filmpjes zag. Ik dacht toen: Wow, misschien zien ooit de games er wel gewoon zo uit als in deze video, dat zou bizar zijn! Wederom terugkijkend, zijn we dat stadium al lang voorbij.

Zo heb ik nog een aantal voorbeelden, maar meer recentelijk is denk ik de PSVR met Astro Bot. Voor mij rechtvaardigt die game alleen al het kopen van een PSVR. Ik vond het zo bizar om in die wereld te zijn en Captain Astro te besturen.

LoU2 was ook een hele mooie ervaring, ik stond vooral te kijken hoeveel er nog uit de PS4 geperst kon worden.

Laatst bewerkt 18 dagen geleden door SamuraiPizzaCat
Dokter Caspari
18 dagen geleden

Een paar momenten:

  1. Voor het eerst de Capital Wasteland betreden in Fallout 3, wat een moment…
  2. Toen ik voor het eerst de graphics en gameplay van TES: Oblivion te zien kreeg. Het feit dat je kettingen realtime kon bewegen, pijlen geschoten op een emmer aan een touw diens evenwicht beïnvloede en de volle bossen vol leven en een machtig ver uitzicht bliezen mij echt weg. Dit voelde echt als een stap naar een volgende generatie.
  3. De eerste trailer van Zelda TP op de beruchte E3, zo onverwacht maar oh zo vet.
  4. ‘Would you kindly’
  5. Verschillende Collossus in Shadow of..
Robert-Frans
Robert-Frans
17 dagen geleden

Unreal. In 1998 kwam deze first-person shooter uit en het was destijds de nieuwe standaard op het gebied van adembenemde graphics. Wie Unreal kon draaien, had een echte high end game PC.
Het eerste level was nog vrij gewoontjes: je wordt als gevangene wakker in een neergestort ruimteschip voor het transport van gevangenen.
Je loopt je cel uit, hoort geschreeuw op de achtergrond, er ontploft wat, je maakt een subtiel angstaanjagende scène mee en je beweegt door de sfeervolle, maar nog vrij standaard ogende kamers en gangen naar het einde.

Maar dan, het tweede level. Je loopt nog door een gang en komt vervolgens buiten. Niet zomaar buiten, maar écht buiten.
In een weids open veld, omringt door stijle kliffen, met links een meer met waterval, achter je het enorme schip, arends hoog zwevend door de heldere lucht, konijntjes hobbelend door de bloemetjes, een huisje van een mysterieus wezen verderop en een prachtig opkomende sountrack die de overdondering muzikaal omlijst.
Dit was de eerste keer dat men zo’n grootse, open buitenwereld in 3D wist te produceren en toen ik het op mijn nieuwe PC jaren later eindelijk ook kon spelen, vervulde het ook mij met verwondering.

Sowieso was (en is) het spel een episch avontuur op een onbekende planeet vol verhalen, waarbij de levels heel natuurlijk op elkaar aansloten en later nog veel grootser werden met destijds ongelooflijk grote monsters.
Maar dat tweede level zal vele oudere games zeker nog wel in het geheugen gegrift zijn.

Rainking
17 dagen geleden
Antwoord aan  Robert-Frans

Zeker een mooi spel. Ook gaaf dat je met patches de resolutie kan verhogen naar de meer huidige standaard.

SugarDaddy
SugarDaddy
17 dagen geleden

Metal gear solid tegen psycho mantis wanneer je ps controler moest switchen naar player 2 port. Is nog steeds voor mij fucken mindblowing.

Rainking
17 dagen geleden
Antwoord aan  SugarDaddy

Dat was zeker gaaf. Helaas was dat toen al voor me gespoilt.

Sony zendt donderdag nieuwe State of Play uit

Geen Switch Pro, maar Nintendo Switch (Oled-model) aangekondigd