in , , ,

Wat te doen tegen ‘backlog burnout’?

Als ik om mij heen kijk deze vrije zaterdagochtend, zie ik meteen mijn 2Ds liggen: ik was bezig met Majora’s Mask. Ik zie de verse Power Unlimited open liggen, een boek waar ik aan begonnen was en m’n Switch buiten z’n dock. 

Iets verderop staat de tv. Zal ik kijken wat erop is, iets terugkijken of verder gaan met die ene serie? Die op Disney+ of Netflix? Ik kan natuurlijk ook altijd de PlayStation een slinger geven. En ik wilde ook nog een stukje schrijven voor Inside.Gamer en artikelen lezen.

Maar voor ik daaraan begin, realiseer ik me dat ik deze vrije ochtend nog minstens duizend andere dingen had kunnen doen. En voor ik het weet bevries ik uit keuzestress en weet ik op de valreep een ochtend vol scrollen op social media te voorkomen.

Ik ga op bed liggen met een notitieboekje en schrijf deze blog analoog, in een prikkelarme minimaal verlichte kamer. De tijd tikt, vanmiddag komen wat maten langs om voetbal te kijken en ik moet zeker nog even opruimen voor die tijd. Morgen heb ik vanwege Sinterklaas bij de fam ook geen tijd, dus het moet nu…

‘Donder op, man!’, hoor ik een stemmetje in m’n hoofd schreeuwen. ‘Wat is dit nu voor huilie-huilie-verhaal? Wees blij dat je al die opties hébt, dat je keuzestress kán hebben!’

Backlog burnout

Wie bovenstaand verhaal leest, kan twee dingen denken – mogelijk tegelijkertijd: ‘herkenbaar’ en / of ‘die gast is gek geworden’. Is zoiets als een “backlog burnout” een ding?

In zijn geniale boek 4000 Weken heeft de Britse auteur en journalist Oliver Burkeman het over ‘existentiële overbelasting’ (existential overwhelm). 

Veel mensen willen zoveel ervaringen proppen in de beperkte tijd die ze “hebben” (je “hebt” overigens helemaal niets, aldus Burkeman), dat de ervaring an sich ze nauwelijks nog plezier oplevert. Er is altijd weer het volgende. De backlog moet leeg, er is zoveel te doen.

Geef op en kies

Hij draagt ook meteen de oplossing aan: geef het op! Stop jezelf wijs te maken dat je alles kunt ervaren. Sterker nog, je komt maar aan een fractie toe in je leven van gemiddeld 4000 weken.

Burkeman heeft het daarbij over de beperkingsparadox: hoe meer we ons beperken en niet aan tijdsmanagement doen, hoe productiever je wordt en hoe beter je je voelt.

Dus kies, heel bewust. Zo heb ik besloten dat ik dit stukje voor het eind van deze ochtend online wil hebben staan. Dan gaat gamen ‘m niet worden, en vanmiddag dus ook niet. #NEDUSA

Op aanraden van Burkeman omarm ik joy-of-missing-out: “Juist doordat ik had kunnen kiezen voor een ander, even waardevol doel om deze middag aan te besteden, krijgt de bestemming waarvoor ik gekozen heb zin en betekenis.”

PS: nu is iedereen natuurlijk op zijn eigen manier bedraad. Daarom ben ik benieuwd wat jullie vinden: stel ik me aan – en zo ja, waarom – of resoneert dit juist – en zo ja, waarom? Thanks voor het lezen!

Leuke post? Drop een hartje

Score: 5/5 volgens 15 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
22 Reacties
Meest gestemd
Nieuwste Oudste
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
Rainking
2 maanden geleden

Mijn eerste reactie toen ik de titel zag: “Doorspelen, dat moet je! Gevolgd door een vloekwoord. Hahaha.

Leuk stukje. Er is veel te veel te doen en veel te weinig tijd. En dan ben ik blij dat ik weinig met social media doe. Ik heb Facebook en dat is het voornamelijk. Daar kijk ik ook meer op om te zien wat anderen doen, dan dat ik zelf wat op plaats.

Mijn backlog ga ik ook nooit weggewerkt krijgen. Ik koop meer dan ik aankan. Misschien dat ik dat ook een leuke extra van mijn collectie japanse spellen vind. Ik hoef me er niet druk om te maken, want doordat ze japans zijn, kan ik het toch niet lezen en belanden ze niet in de backlog. En dan heb ik nog een aantal boeken en een hele hoop comics liggen om te lezen. Allemaal dingen om me mee bezig te houden.

Veel van mijn tijd gaat echter op aan YouTube. Ik kijk al jaren geen tv meer. Ik heb zelfs geen abonnement. Wel ben ik geabonneerd op rond de 160 kanalen op YouTube, waardoor er altijd wel iets te kijken valt wat me interesseert. Soms wil ik wel gaan gamen, maar dan is ‘t ‘nog één video’ gehalte erg hoog. Dashcam video’s kan ik bijvoorbeeld blijven kijken. Met verbazing zie ik mensen van de weg raken, rotondes dwars door het midden oversteken of er een kwartier over doen om hun auto te parkeren.

Joy Of Missing Out kende ik nog niet en vind ik wel een mooie. Bij die term krijg ik een beetje een gevoel van vakanties als kind waaaaaaay back in de jaren ’80 en ’90. Je had nog geen mobiele telefoon, geen social media, nog niet zoveel geld als nu en alle tijd van de wereld. Lekker buiiten spelen met vrienden of naar het strand of zwembad.

Met het gevaar dat ik nu als een ouderwetse boomer over ga komen, ik denk dat veel jongeren met zoveel luxe zijn opgegroeid, dat ze heel moeilijk tevreden te stellen zijn. Lang niet allemaal natuurlijk. En ik heb het zelf in mijn jeugd ook zeker niet slecht gehad. Verre van zelfs. Mijn ouders zijn bijna dertig jaar ouder dan ik en hebben het nog heel anders meegemaakt. Met name mijn vader is van net na de oorlog. Ze hadden toen niets. Ze dronken voornamelijk water en één keer in de week ranja. Als je dat met tegenwoordig vergelijkt is dat een hele andere wereld. Ik weet dat dat een hele andere tijd was, maar ik hou het in mijn achterhoofd toch altijd vast als een anker. Een herinnering dat er meer is in het leven dan bezit en bling-bling.

Sorry, die laatste alinea had ik niet echt gepland, maar ik moest het blijkbaar even kwijt, ghehehe.

Lavalera
2 maanden geleden

Het is een probleem waar veel mensen mee opgezadeld zitten. Wat dat betreft ia dat ook wel een beetje de downside aan welvaart. Ik weet nog goed toen ik jong was. We waren altijd buiten aan het spelen. Pc’s en consoles waren er amper of luxe en op tv had je 4 of 5 Nederlandse kanalen. Alles was veel simpeler en minder technologisch geavanceerd toen. Wat dat betreft denk ik wel eens met weemoed terug aan die simpele tijden. Tegenwoordig heb je vele streaming diensten, consoles en pc’s staan in elk huis en met de game diensten en de vele beschikbare game heeft praktisch iedereen een backlog van hier tot Tokyo.

Op een gegeven moment moet de knop om. Je moet de realisatie krijgen dat je niet alles kan doen wat je wil doen. Te weinig tijd daar voor. Ik merk ook wel dat ik met een verandering in gedachten gang veel meer geniet van zaken. Ik heb nou eenmaal een backlog van hier tot Tokyo. Ik kan maar 1 spel tegelijk spelen en dat is het. Elk spel wat ook maar enigszins interesse op wekt kopen heeft ook weinig zin. Door het jaar heen heb ik voor mezelf een aantal beslissingen genomen waardoor ik veel relaxter voel bij het gamen. Die nieuwe game kan ik over een jaar of 3 ook wel spelen als ik dan nog interesse heb als voorbeeld. Ik maak voor mezelf een lijstje met een paar games die ik graag wil spelen en als ik een game uit heb dan pak ik er van het lijstje, net afhankelijk van wat ik wil spelen. Een game kopen doe ik alleen nog als ik echt 100 % zeker ben dat ik er vanaf dag 1 volop van kan genieten en anders alleen als die in een sale is en ik op dat moment ruimte heb om hem te spelen. Wat dat betreft werkt dat bij mij nu prima. Het is even een kwestie van dingen voor jezelf op een rijtje zetten en zorgen dat het simpeler voor jezelf wordt. Dan heb je minder snel last van keuze stress en voel je je veel beter.

Michael-Raymond-Clayton
2 maanden geleden
Antwoord aan  Lavalera

Zo doe doe ik het ook! Gewoon een lijstje en pas wanneer een spel klaar is, komt er iets van het lijstje in huis. Uitzonderingen daargelaten. Zelfde met series op een streamingdienst: ik mag pas aan een andere serie beginnen, als ik de huidige heb afgerond. Dat werkt heel goed.

Michael-Raymond-Clayton
2 maanden geleden
Antwoord aan  Mr.Saturn91

Nou ja, dat moet ik nog wel beter doen, hoor. Heb zo’n beetje alle streamingsdiensten terwijl ik me bijvoorbeeld niet kan herinneren voor het laatst iets op Prime te hebben gezien. Netflix ook maar sporadisch. Toch een beetje die FOMO dus, haha. Maar in elk geval inmiddels de zelfdiscipline om niet aan tien series tegelijk te beginnen!

Dragon_Martin
Dragon_Martin
2 maanden geleden

Heel mooi geschreven artikel! De overvloed aan keuzes is mij zeker niet onbekend. Maar ik probeer het als iets positief te zien, het is eigenlijk een luxe dat er altijd wel keuze is tussen al die leuke dingen.

Wat wel bij mij een probleem is dat ik zoveel mogelijk verschillende dingen wil ervaren waardoor ik bijna nooit meer terugkeer naar films die ik al gezien heb of games die ik al gespeeld heb. Hoe goed deze ook mogen zijn, ik denk dan altijd dat ik in deze tijd nieuwe dingen kan ervaren.

Vroeger als kind had ik een totaal andere situatie. Ik had een beperkt aantal spellen en films en hield me hiermee bezig tot ik deze door en door kende. Vroegere ik kon alleen maar dromen over het overaanbod!

Over het algemeen heb ik geen keuzestress meer. Ik heb er mij bij neergelegd dat ik nooit alles zal kunnen doen dat ik graag wil doen en dat is prima zo.

Rainking
2 maanden geleden
Antwoord aan  Mr.Saturn91

Eind 1994 kreeg ik een Super Nintendo voor kerst, al heb ik daar gedeeltelijk voor meebetaald. Daar had ik op een gegeven moment acht spellen voor, waarvan er twee al bij het apparaat zelf zaten. Ik besteedde dus meer tijd in wat ik had. Ik kreeg niet erg veel zakgeld (waar ik achteraf dankbaar voor ben), dus sparen voor nieuwe spellen ging niet zo snel. Tegenwoordig heb ik werk, heb de mazzel dat ik in een goedkope huurwoning zit en vrijgezel ben, dus ik kan best veel aan mijn hobby’s uitgeven. Grappig genoeg doet het me denken aan een vriend die zijn PlayStation had laten ombouwen en heel goedkoop aan spellen kon komen.Hij had alles, maar speelde niets uit. Dat vond ik als tiener gewoon zonde, maar het is nu mijn eigen realiteit geworden. Ik heb er vrede mee gesloten. Het belangrijkste is meer dat ik plezier beleef aan de spellen dan dat ik het moet uitspelen. Elden Ring ben ik bijvoorbeeld nog lang niet in de buurt van het einde, maar in het eerste weekend had ik er al bijna dertig uur in gestoken en daarna nog tientallen. Nog steeds niet uitgespeeld, maar zolang het bevalt is het goed.

Laatst bewerkt 2 maanden geleden door Rainking
Luigi1985
2 maanden geleden

Mooi artikel. Ik moet denken aan een rondreis langs de westkust van de VS die ik ooit maakte. Ik was daar alleen naar toe gegaan en verbleef de eerste paar dagen in een hostel in Hollywood. Daar heb ik me uitstekend vermaakt voor een dag of twee/drie. De dag erna moest ik aansluiten bij een groep voor een rondreis van twee weken. Start: Hollywood. We hadden letterlijk 45 minuten om even naar de sterren op de stoep te kijken en een foto te maken van de letters in de bergen en daarna gingen we verder. Zo ging het twee weken. We reden de ene dag tussen de 300-700 km met af en toe een korte stop om ff snel te kijken en kwamen eind vd dag ergens aan en bleven daar vervolgens anderhalve dag om alles snel te zien.

Mooie dingen gezien hoor, maar t was echt foto maken en door vooral. Nergens echt van genoten.

Tegenwoordig ga ik met m’n vriendin op vakantie en als we een land bezoeken, dan kiezen we enkele plekken uit voor enkele nachten zodat we daar lekker onze gang kunnen gaan. Dan zie je wel minder veel, maar geniet je er meer van. Je kan altijd nog een keer terug en je kan toch niet alles zien.

Soms heb ik het idee dat mensen vooral willen laten zien dat ze iets hebben/doen/ergens geweest zijn dan dat ze het daadwerkelijk hebben gedaan.

Ik heb er ook de schurft aan als mensen voor t eten nog IG foto’s moeten maken bijvoorbeeld. Daarom doe ik zelf niet aan IG of FB. Word daar helemaal niet blij van. Gewoon lekker genieten van de dingen die je doet. Liever een ding goed dan twee dingen half.

Rainking
2 maanden geleden
Antwoord aan  Luigi1985

“Ik heb er ook de schurft aan als mensen voor t eten nog IG foto’s moeten maken bijvoorbeeld.”

Heerlijke mediterraanse quinoa salade met kruidige kip en ananas.
#lekkeruiteten

Hahaha, nee, dat zie ik mezelf ook niet gauw doen, of het moet voor een grapje zijn. Ik had dan wel weer de regel dat ik Facebook gebruikte voor de lol en niet om bijvoorbeeld politieke statements te maken, ofzo.

Michael-Raymond-Clayton
2 maanden geleden

En in het verlengde hiervan: het was vroeger stiekem toch ook prachtig dat je een week moest wachten (lees: kon uitkijken naar) een volgende aflevering van je favoriete serie? Of een maand op je favoriete tijdschrift (je weet nog wel, zo’n ding van papier dat je het laatste nieuws bracht). De hele top 40 afluisteren op de radio om je favoriete track te kunnen horen. Een gekochte CD grijs draaien (en zo veel verborgen pareltjes ontdekken) etc.

Dat alles altijd direct beschikbaar is, heeft een hoop verpest.

Rainking
2 maanden geleden

Grappig. Ik had het deze week met mijn ouders toevallig over de uitdrukking ‘grijs draaien.’ Dat blijkt dus nog uit de tijd van de 78-toeren plaat te komen. Die werden letterlijk grijs door het vele afspelen. Zelf heb ik die uitdrukking ook vaak zat gebruikt, maar dit vond ik wel leuk om te weten.

SenseNL
2 maanden geleden

Leuk stuk!

Ik heb na jaren maximaal ‘geleefd’ te hebben in 2019 de knop omgezet. Redelijk gedwongen wel door medische problematiek. Inmiddels gaat het weer een stuk beter met mij, maar JOMO heb ik behouden.

Woon ook klein met een lage huur. Ben een echte minimalist en ga echt voor kwaliteit en niet kwantiteit. En wat betreft gamen doe ik dat lekker op mijn eigen tempo. Daar is volgens mij ook een term voor tegenwoordig: patient gamer. Zo heb ik pas recent The Last of Us ontdekt en heb daar ontzettend van genoten. Nu speel ik de originele Gears of War weer eens door en geniet van de nostalgisch herinneringen die weer boven komen. Zie mijzelf als puber weer op de scooter zitten, onderweg naar de Intertoys om een Gears of War Premium Xbox 360 bundel op te pikken. Heerlijk! Theoretisch gezien is het natuurlijk zonde om dezelfde game weer opnieuw uit te spelen, maar dat deed ik vroeger als kind juist en dat is wat mij plezier geeft. Dus slim toch eigenlijk?

Natuurlijk is er regelmatig die itch. Bijv. bij de release van recent de nieuwe God of War. Dan voel ik ook weer even de hype, maar ik voel ook gelijk de onrust die ik zou voelen als ik bij elke ‘itch’ gelijk weer op die bestelknop ram. Een gigantisch backlog en dus rushen geblazen. Dat gevoel wil ik niet meer.

Gamepass heb ik wel en eigenlijk vind ik het niet fijn. Het zorgt ook regelmatig voor die ‘itch’: “ik speel nu Gears of War, maar moet ik niet eigenlijk Halo Infinite spelen, of Deathloop die recent is toegevoegd? En LEGO Star Wars verschijnt ook morgen, die ga ik sowieso checken!” Dan haal ik weer rustig adem en bedenk: JOMO. Het komt vanzelf.

God of War Ragnarok? Die speel ik misschien in 2025. Of 2026. Wie weet. Who cares? 🙂

Rainking
2 maanden geleden
Antwoord aan  SenseNL

“Theoretisch gezien is het natuurlijk zonde om dezelfde game weer opnieuw uit te spelen, maar dat deed ik vroeger als kind juist en dat is wat mij plezier geeft. Dus slim toch eigenlijk?”

Dit lijkt wel aardig op comfort gaming. Lekker iets spelen waar je al bekend mee bent. Ik doe dat zelf ook af en toe. Mijn voornamelijke go-to spellen zijn Bloodborne en Batman: Arkham Asylum. Effe een avondje handelen met voorkennis. En waarom ook niet?

aRc
2 maanden geleden

Leuk dat je dit artikel geschreven hebt, en het past mijn ziens ook best wel in de huidige tijdsgeest.

Waar er tegenwoordig een overvloed aan informatie op je af kan komen (als je dat toestaat) was het tot een 20 jaar geleden nog een stuk “eenvoudiger”.
Tuurlijk er waren encyclopedieën en bij een bibliotheek kon je afhankelijk van het assortiment ook behoorlijk wat informatie al in je op nemen. (Of vragen of ze dat ene boek van het grootte filiaal konden opsturen, maar daar ging dat wel over het algemeen een paar weken overheen)

En bij sommige bibliotheken kon je videogames lenen, wat ik behoorlijk gaaf vond.

Al heb ik zelf wel een klein beetje “moeite” met termen als FOMO / JOMO.
Ik zal het proberen uit te leggen als volgt: Door iets in een soort van vakje te duwen associeer je jezelf met een mogelijke groep mensen die ook in dat vakje zitten. Of het tegenovergestelde ik zit niet in vakje X dus ik ben pro vakje Y. En dat brengt elkaar dan weer samen?

Lijdt dit niet behoorlijk tot analyse verlamming? (Wacht nu trap ik zelf in de zelfde valkuil door een term te gebruiken die waarschijnlijk niet algemeen bekend is)

Sorry voor deze onduidelijke relaas, maar hopelijk begrijpen jullie wat ik probeer te schrijven.

Laatst bewerkt 2 maanden geleden door aRc

Wat spelen we dit weekend? 3 en 4 december

Battlefield 2042