in , ,

Yakuza: Like a Dragon – mening van een JRPG-noob

JRPG’s heb ik nauwelijks gespeeld en de Yakuza-serie kende ik niet. Dus toen ik toevallig ooit eens een trailer van Yakuza: Like A Dragon (hierna: YLaD) voorbij zag komen, dacht ik aanvankelijk: “Hey, wat vet! Een soort thriller-achtig actiespel over de hedendaagse Japanse onderwereld met allerlei plotwendingen en zo! Kopen!”.

Maar vervolgens zag ik in diezelfde trailer toch ook wat verontrustende dingen, zoals volwassen mannen in luiers en mensen die werden aangevallen door grote kreeften… Misschien was het toch niets voor mij. 

Toch bleef de game mij trekken. Niet in de laatste plaats vanwege de superhoge scores die YLaD overal kreeg. Na het lezen van diverse recensies ontstond bij mij het beeld dat het hoofdverhaal een vrij serieuze thriller is en dat het spel inderdaad ook de nodige rariteiten kent, maar dat die met name worden bewaard voor de zijmissies. Optioneel dus. Ik besloot de game dan toch maar een kans te geven. Deze recensie is met name bedoeld voor mensen zoals ik die niet zoveel weten over JRPG’s en/of de Yakuza-serie en willen weten of YLaD iets voor ze is.

Verhaal

In YLaD kruip je in de huid van Ichiban Kasuga, een jonge Yakuza (soort Japanse maffioso) die de erecodes uit die wereld strikt naleeft. Het is een enorme goedzak die iedereen wil helpen, hetgeen een beetje merkwaardig is gelet op zijn rol in het criminele circuit, maar vooruit. Nadat hij door het hoofd van zijn familie wordt verraden, wil hij wraak (oog om oog en zo). Zo makkelijk is dat niet natuurlijk, dus dat wordt een heel avontuur waarin niet alleen de nodige vijanden, maar gelukkig ook de nodige bondgenoten hun intrede doen. Samen met die bondgenoten (maximaal drie tegelijk) doorkruis je de spelwereld en knok je je steeds dichter naar je doel.

Gameplay

Het overgrote deel van het spel bestaat uit het vechten met allerhande vijanden. Die gevechten zijn ‘turn based’. Het draait dus niet om reflexen en handigheid, maar om strategie en tactiek. Althans, op papier, want in de praktijk heb je gewoon de keuze uit verschillende aanvallen (waarbij de meest krachtige ook de meeste energie kosten), verschillende moves om jezelf en/of je bondgenoten te ‘healen’ en de mogelijkheid om een voorwerp te gebruiken of (tegen betaling) hulptroepen in te zetten. Ik heb niets tegen ‘turn based’ (heb me bijvoorbeeld enorm vermaakt met de XCOM-spellen), maar vond de gevechten in YLaD meestal maar saai. Dat heeft ook te maken met de onvoorspelbaarheid van de effectiviteit van je moves. Een level 30-vijand kan bijvoorbeeld veel stugger blijken te zijn dan een level 25-vijand. Er is geen touw aan vast te knopen. Datzelfde geldt een beetje voor je moves. Sommige blijken veel effectiever te zijn tegen bepaalde vijanden dan andere zonder duidelijke reden.

Naast de vele gevechten zijn er ook tal van mini-games waarmee je je kunt vermaken. Diverse spellen, sporten en overige activiteiten zijn beschikbaar. Enerzijds leuk natuurlijk die afwisseling; anderzijds zijn die activiteiten natuurlijk lang niet zo goed uitgevoerd als games die zich op die ene activiteit focussen. Zo kun je karten in YLaD, maar verwacht geen Mario Kart-kwaliteit… Ook kun je oude Virtua Fighter-spellen spelen in arcadehallen, maar waarom zou je? Speel dan gewoon een op zichzelf staande moderne vechtgame. 

Een laatste bijzonderheid qua gameplay vond ik dat je na grofweg 1/3e van het spel een mini-game vrijspeelt waarmee je zonder al te veel moeite letterlijk eindeloos veel geld kunt verdienen waarmee het hele economische model in de game aan gort ligt. Je hoeft niet meer te kiezen wat je koopt of welke investering je wel of niet wilt doen; je doet/koopt gewoon alles. Heel vreemd.

Presentatie / techniek

YLaD is niet echt lelijk te noemen, maar fraai is anders. Het doet allemaal wat verouderd aan. Zowel de animaties als de omgevingen doen wat hoekig/houterig aan. Niets rampzaligs, maar verwacht geen ‘state of the art’-graphics of audio. Over die audio gesproken… die is vaak afwezig. Veel gesprekken zijn wél ingesproken, maar veel ook niet. Dan zit je dus naar van die tekstblokken te koekeloeren. Weinig consistent.

Wat ik zelf verder storend vond in wat ik maar ‘technisch opzicht’ zal noemen, zijn met name drie dingen: 1) de speelbare karakters kun je voorzien van eindeloos veel soorten armor en wapentuig, maar daar zie je buiten het menuutje niets van terug. Heel schraal. 2) Je zult tijdens YLaD eindeloos veel items en wapentuig verzamelen, maar een korte omschrijving krijg je niet te zien; daarvoor moet je dan eerst weer de menuutjes in… kortom, de inventory management viel me niet mee. 3) uiteindelijk kun je een groep van vier uit maximaal zeven speelbare karakters kiezen om de spelwereld mee te doorkruisen. Prima. Maar de tussenfilmpjes – vaak erg lang en erg overdreven geacteerd – houden geen rekening met jouw selectie. Dus dan speel je bijvoorbeeld met vier kerels; kom je op een locatie aan en begint er een filmpje met een dame (die je juist niet had geselecteerd voor je crew).

Rariteiten

Hoe zit het nu met het realiteitsgehalte van YLaD? Klopte dat beeld een beetje van een min of meer serieus hoofdverhaal en wat gekke zijmissies? Uhm… neen. YLaD is knotsknetterkrankzinnig. De derde vijand die ik tegenkwam, had een grote hamer waar hij mij mee op mijn kop wilde slaan, maar vervolgens viel hij naar achteren door het gewicht van de hamer. Dat niveau. Een tijdje was het sterkste wapen dat ik kon kopen een… reuzevibrator. Ik verzin dit niet! En over vijanden gesproken, je komt van alles tegen: potloodventers, ingeoliede strandgasten met opblaasbedden, skaters, mannen in vuilniszakken etc. Tussen alle gekkigheid door gaat het óók om een verhaal uit de Japanse onderwereld, maar weet waar je aan begint. Ter illustratie: je speelbare karakters hebben allemaal een ‘baan’ waarmee ze eigen moves vrijspelen om vijanden mee in elkaar te rammen. Wat dacht je van een gastheer die als ‘move’ ijsblokjes over vijanden heen dondert? Of een breakdancer die zijn vijanden dood danst? Een kok die zijn vijanden flambeert? Je moet ervan houden.

En toch…

Na het lezen van bovenstaande tekst zou je verwachten dat ik YLaD beoordeel met maximaal een 3. Dat doe ik niet. Want om redenen die ik zelfs zelf niet goed begrijp, wilde ik toch wel heel graag weten hoe het verhaal afliep. Voelde ik toch wel een band met de karakters. En vond ik het – tot op zekere hoogte – ook wel leuk om steeds sterker te worden, steeds meer moves vrij te spelen etc. Hoewel ik mij nooit meer ga wagen aan JRPG’s in het algemeen en de Yakuza-serie in het bijzonder, wil ik het vanwege de charme die het spel heeft, toch maar houden op een 6-.

Dat wil zeggen… als je geen trophy hunter bent, zoals ik. Want de laatste trophy die je moet halen om die felbegeerde platinum-trophy te scoren, gaat he-le-maal nergens over. Het betreft een post-game uitdaging, waarvoor je niet een beetje moet grinden; ook niet een boel, maar gewoon krankzinnig veel. Trek er maar rustig een uurtje of zes tot acht grinden voor uit. Gewoon pure pesterij. Ik kan er niets anders van maken. Het is me uiteindelijk gelukt (en daarmee behoor ik tot 2,9% van alle YLaD-spelers die zo gek was om zich dit aan te doen), maar die pesterij levert eigenlijk wel strafpunten op natuurlijk. Maar als trophies je verder niks kunnen schelen, mag je het dus op een 6- houden als dit (net als voor mij het geval is) niet jouw genre is. 

Leuke post? Drop een hartje

Score: 3.8/5 volgens 12 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
23 Reacties
Meest gestemd
Nieuwste Oudste
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
coola
1 maand geleden

Allereerst artikel leest fijn weg.

Maar man wat doet dit mij als J-RPG fanaat pijn zeg net zoals de eerdere reacties.

Echt bijna alles wat jij als pijnpunt opnoemt is voor mij de charme van de J-RPG. Vooral de laatste optionele boss waar voor je verplicht moet lvlen vind ik heerlijk.

Erik07
Erik07
1 maand geleden

Top geschreven weer! Ik heb een beetje hetzelfde, ik hoor vooral veel positieve berichten over een game en besluit het dan toch te proberen ook al heeft het gameplay die ik helemaal niet zie zitten (JRPG en/of turn-based). Zo ben ik erin getuind bij Persona 5, Ni No Kuni 2, Nier Automata & Fire Emblem. Alleen in Ni No Kuni heb ik het eind bereikt. Daarom ben ik best verrast dat ik nu Dragon Quest XI wél leuk vind, ook al heeft het turn-based gameplay. Ik denk dat het komt door het nintendo-achtige sfeertje (ik weet het niet anders te omschrijven) en de mooie omgevingen.

Luigi1985
1 maand geleden

Klinkt als een verschrikkelijke game. Ik word al onrustig als ik er aan denk dat ik dit spel zou moeten spelen.

In het verleden heb ik ook vaak genoeg (J)RPG’s geprobeerd te spelen, maar het trekt mij ook helemaal niet. Diverse Final Fantasy-titels, Tales of … enzovoort. Om de een of andere reden gaat het vaak al mis met de setting ofzo. Kan het moeilijk uitleggen.

Het verhaal boeit me dan al geen zak en dan heb je van die Fantasy-achtige figuurtjes mweh…

Erik07
Erik07
1 maand geleden

Heel herkenbaar, ik heb Ni No Kuni 2 platinum. Ik raad het je niet aan.

SkatetheGreat
SkatetheGreat
1 maand geleden
Antwoord aan  Erik07

Zowieso man. Ik heb ps5 ook, en persona 5 zit daar in. Ik snap werkelijk niet dat mensen dat een goeie game kunnen vinden? Amper gameplay zit erin. Alleen maar vreselijke dialogen. Ieder zijn ding. Maar ik koop een ps5 voor games als ratchet and clank, zelfs die astro`s playroom demo/game is nog toffer dan persona 5.

RuanMoleman
1 maand geleden

Fijne read deze review! Ik begon inderdaad te denken van: “Vond ie ‘m nou wel of niet leuk, klinkt niet al te best dit”, maar daar gaf je een mooie opheldering voor aan het einde.

Ik zit precies in hetzelfde schuitje als jij. Ook helemaal niks met JRPG’s én wel een platinum hunter. Maar van zo’n grind ben ik niet heel vies, tenzij het echt belachelijk is. Ondanks dat je niet al te veel positieve noten hebt heb je review is mijn interesse alsnog gewekt. Misschien ooit voor een zacht prijsje oppikken.

RuanMoleman
1 maand geleden

Ho es! 79 uurtjes. Dat is heel wat. Maar ja ik hoor net als jij vaak om mij heen hoe tof YlaD is. En ik vraag mij dan ook constant af van: “Wat is dat toch met die Yakuza serie? Het ziet er zo vreemd uit!”

Dus ik zou het eerder spelen “om het mee te maken” dan dat ik er echt zin in heb.

wiebeamalur
wiebeamalur
1 maand geleden

Grappig om te lezen. Ik ben precies het tegenovergestelde van jou! Ik hou enorm veel van JRPG’s en ben erg fan van Final Fantasy, Kingdom Hearts, Yakuza, Dragon Quest etc.

En dan gaan we naar de westerse games…vindt alleen Borderlands leuk…

Heb vaak genoeg westerse games geprobeerd maar ik zet ze bijna allemaal na een uur of twee al af. Ze voelen veel te veel allemaal als films aan. Veel te serieus, veel te realistisch en allemaal zo grauw qua uitstraling…niks voor mij. Ik wil het proberen maar ik tuin er altijd in en besef dat het niet voor mij weg gelegd is…

WitteHerder
WitteHerder
1 maand geleden

Yep. Ik vermaak mij meer dan prima met westerse RPGs als wel J-RPGs. Wat voor mij belangrijk is of het verhaal me pakt.

Gourami
Gourami
1 maand geleden

Goed stukje.

Toch ben ik juist echt weer een j-rpg aanhanger en vooral als het ook nog een keer turn based is, daar ben ik eigenlijk helemaal weg van.

Neemt niet weg dat ik ook echt wel van een westerse rpg kan genieten hoor. Maar zou ik moeten kiezen dan koos ik altijd voor de j-rpg.

Deze Yakuza game vond ik gewoon een leuke game overigens. Niet echt super goed, maar ook niet slecht. Ik weet niet precies wat het was, maar de game greep mij niet helemaal en kan niet echt de vinger op de zere plek leggen waarom. In zijn totaal had ik gewoon toen ik er doorheen was zoiets van hehe ben er klaar mee en heb ook niet de drang de game nog een keer te starten.

En had ook niet echt van zo dit was een leuke ervaring of erg mooi/leuk avontuur. Misschien wordt ik ook wel wat te oud voor de echt hele weirde shit die de game je soms voorschoteld.

Laatst bewerkt 1 maand geleden door Gourami
Erik07
Erik07
1 maand geleden
Antwoord aan  Gourami

Kun je vertellen waarom je er zo weg van bent? Voor mij is turn-based namelijk het grootste minpunt. Gewoon benieuwd hoor.

Ik heb het gevoel alsof ik meteen veel minder vrijheid heb wanneer ik in zo’n gevecht beland. En ik vind het vreselijk om op m’n beurt te wachten in een game die singleplayer is.

Laatst bewerkt 1 maand geleden door Erik07
coola
1 maand geleden
Antwoord aan  Erik07

Ik kan natuurlijk niet voor Gourami spreken. Maar waarom de Japanse turnbased mij aanspreekt is erg moeilijk te beschrijven. Ik ben als gamer gevormd door Japanse turnbased combat. Qua RPGs zijn J-RPGs de eerste games waarmee ik in contact ben gekomen.

Één van de charmes is dat je als lvl 30 moeite kan hebben met een lvl 20 enemy omdat hij die zwaktes niet heeft bijvoorbeeld en je je tactiek moet veranderen. Iets wat ik bij de Like a Dragon heel vaak heb moeten doen.

Gourami
Gourami
1 maand geleden
Antwoord aan  Erik07

Pff dat is best lastig uit te leggen. Al sinds ik game is dat soort gameplay eigenlijk. iets waar ik heel veel plezier uit haal.

Misschien komt het wel door het wat tragere gameplay of komt het door het leuk vinden van het tactisch neerzetten van je team. Ik vind het best moeilijk uit te leggen waarom eigenlijk.

En natuurlijk vooral turn based games met een team waar je eigenlijk verschillende personages speelt en neerzet geeft mij een voldaan gevoel als ik dan zo’n gevecht helemaal uitstippel met iedereen op de juiste plek te zetten en de juiste defensive of offensive moves te gebruiken vind ik zelf geweldig.

Maar ik begrijp overigens ook wel dat er veel zijn die het helemaal niks vinden. Het is natuurlijk een stuk tragere gameplay met veel op onthoud en daar moet je wel van houden.

Laatst bewerkt 1 maand geleden door Gourami
Gourami
Gourami
1 maand geleden

Uiteraard kan dat ook boeien, maar het heeft wel bij mij wat grensen. Om nou met een grote roze dildo bijvoorbeeld te vechten en dat soort dingen, tsja dat is niet echt iets waar ik op zit te wachten in een game. Vooral niet als dat eigenlijk niet in of bij de game past.

Ik had dat bijvoorbeeld ook met een Saints Row die ik best leuk vond, maar later werd het zo weird en over de top dat voor mij de aardigheid of intresse voor een game totaal verdwijnt.

Dus ja een beetje kan natuurlijk best leuk zijn, maar soms slaan ze totaal door met een game.

Eigenlijk vind ik dat ook met Yakuza. Niet dat het verhaal super, super goed is maar wel gewoon degelijk tot goed en sommige weirde shit of grappen is ook best leuk gedaan. Maar dan de keuzes die ze makem wat je kan gebruiken om iemand aan te vallen match ik dan niet helemaal en denk ik vaak was dit nou echt nodig?

Vind gewoon dat ze soms te ver doorslaan en verlies ik mijn intresse.

De wereld van MMO-games

Column: Insomniac is meester in de PS5 en veel geld vragen